Een jongens- of meisjeswens

Vanaf het moment dat je zwanger bent ontstaat er een droombeeld van jouw kindje. Natuurlijk wil je dat het gezond is, maar je wil toch ook misschien graag dat het een … is. Ik had bij mij eerste zwangerschap in eerste instantie graag een dochtertje gewild, maar ik ben ontzettend dankbaar voor dat prachtige zoontje dat we gekregen hebben.

Als het maar gezond is…

Het is eigenlijk not done om te zeggen dat je liever een jongetje of een meisje verwacht, “als het maar gezond is”, maar ik heb zelf een tijdje met deze gedachten rondgelopen. Die wens was op een gegeven moment wel sterk aanwezig. Toen mijn man en ik over kindjes begonnen droomde ik spontaan over een dochtertje.

Een jongens- of meisjesbuik?

“De bijzondere band tussen moeder en dochter, de kans om een geweldig krachtige vrouw op de wereld te zetten… Meisjes aan de macht! Ik zag dat helemaal zitten”.

Waarom die voorkeur?

In mijn geval denk ik dat ik een beetje schrik had voor het onbekende. Ik was op dat moment al tante van o.a. vier meisjes. Ik had de eer om op vroege leeftijd (12 en daarna 13 jaar) al tante te worden van twee nichtjes. Die meisjes zag ik jarenlang bijna dagelijks. Hen zien opgroeien en met hen spelen voelde heel vertrouwd aan en hoewel ik een paar jaar later ook hele lieve neefjes kreeg, kon ik mezelf daar minder in herkennen.

De (door mij ingebeelde?) druk en reacties van buitenaf voedden deze voorkeur. Langs mijn man zijn kant waren er al drie kleinzonen en de langverwachte kleindochter was er nog niet. Konden wij die wens waarmaken? Ik voelde al snel de noodzaak om iedereen te vertellen dat we een jongetje verwachtten, want ik kon gewoonweg niet met het idee om dat iemand een opmerking zou geven over het geslacht van de baby en wat ik verwachtte en of ik wel blij was, stel je voor. Ik wou ook geen teleurstelling zien bij familie, ook al was dat idee van mij compleet van de pot gerukt.

“Ja, ik kan tot mijn grote opluchting zeggen dat ik een goede “jongensmama” kan zijn die een hechte band heeft met haar zoontje en die daar stapelzot van staat.”

Kort voor de geboorte van Toontje kreeg hij een vijfde nichtje. Ik voelde me opgelucht. Mijn idéfix om een meisje te krijgen en het hele idee rond meisjes was volledig weg toen ik kon wennen aan dat kleine jongetje dat groeide in mijn buik en al zeker toen Toontje voor het eerst in mijn armen lag. Doorheen de weken, maanden en nu zelfs jaren leerde ik hem beter kennen. Wat een geweldig leuk en lief kereltje is me dat en ja, ik kan tot mijn grote opluchting zeggen dat ik een goede “jongensmama” kan zijn die een hechte band heeft met haar zoontje en die daar stapelzot van staat.

Zijn dochters hier wenselijker dan zonen?

Zijn meisjes wenselijker dan jongetjes? Zijn ze rustiger en gemakkelijker in de omgang? Gaat het om het droombeeld waarbij je jezelf een beetje projecteert op je ongeboren kind in de vorm van een straffere, knappere, mooiere versie van jezelf? Is het een gevoel van gemis als je het ene niet hebt en een ander wel? Heb je later meer aan een dochter dan aan een zoon? Kan je echt beter praten met je dochter?

Nu we een tweede zoontje verwachten ben ik in het begin toch weer een beetje gebotst op bepaalde opmerkingen. Hier en daar had ik al de veronderstelling te horen gekregen: “en nu wil je natuurlijk een meisje he?” Ik wist nog niet welk vlees we in de kuip hadden, maar deze keer kon het mij ook echt niet schelen, omdat Toon zo’n schat van een kind is. Hij is heel gevoelig, een echte knuffelbeer en totaal geen stoere rambo die alles stuk maakt wat hij in huis kan vinden. Dat laatste had ik ook nooit verwacht hoor, zijn papa kennende. 😉 Ook nu hadden we dus direct verteld dat Toontje een broertje zou krijgen.

Sommige mensen vroegen het vlakaf of ik voor onze tweede niet liever een meisje had gehad toen ik die curieuzeneuzen vertelde dat Toon een broertje zou krijgen. Dan sta je daar even met je mond vol tanden terwijl je zo fier bent op je beginnend buikje. Misschien was ons sterretje wel een dochtertje geweest, wie weet? Anderen zeggen het omzichtiger: “je kunt nog altijd voor een tweede of een derde gaan”. Dat is ook niet de allerbeste insteek als je daar zelf nog niet uit bent. Het idee dat het kindje in je buik een probeerseltje is omdat het per ongeluk de foute geslachtsdelen heeft vind ik niet echt respectvol.

“Oh, weer een jongetje…”

Soms kwetst het wel een beetje als mensen zeggen: “Oh weer een jongetje, och ja, als het maar gezond is he”. Dat is helemaal niet slecht bedoeld natuurlijk, maar daarmee wordt een ongeboren kindje weer gereduceerd tot zijn geslacht. Maken die paar centimeters meer of minder ter hoogte van de schaamstreek echt een verschil uit? In onze cultuur moeten jongens toch even goed luisteren naar hun mama als naar hun papa. Het zijn geen kleine prinsjes die alles cadeau krijgen en nooit mee moeten helpen in het huishouden. Toch!? Het zal bij mij in ieder geval niet pakken.

Kindje op bestelling

Ik geloof best dat ouders van één of twee dochters misschien dezelfde dingen ervaren als ze te horen krijgen dat hun meisjes nog een zusje erbij krijgen. Er zijn zelfs consulenten die hier handig op inspelen en stellen dat je door voeding en dergelijke tegemoet kan komen aan je specifieke kinderwens: “eet bananen en chips en je krijgt zeker een jongen of drink Hépar of Contrex water en verhoog je kans op een meisje met wel 80 procent! Oh ja, we vragen hier heel veel geld voor en we willen ook al je bedgeheimen kennen.”

In die val ben ik niet getrapt en ik heb nooit mijn voeding op die manier aangepast. Het concrete dieet krijg je toch niet te weten als je niet betaalt, maar zulke sites kwam ik wel soms tegen. Er bestaan ook buitenlandse klinieken die het helemaal niet erg vinden om volstrekt gezonde vrouwen zonder vruchtbaarheidsproblemen te insemineren met alleen mannelijke of vrouwelijke embryo’s. Als er vraag is, dan kan je er donder op zeggen dat er wel het één en het ander bestaat dat je kan doen.

We krijgen nu eenmaal geen tien kinderen meer, dus de kans op een divers gezin is gewoon minder groot. Tien kinderen zou ik eerlijk gezegd ook niet afkunnen hoor. Ik word al moe als ik eraan denk. Toch is de koningswens heel krachtig en vaak nog altijd het ideale plaatsje voor mensen van nu die gemiddeld twee kinderen krijgen. Een derde jongen zou hier trouwens ook heel welkom zijn hoor, als wij het ooit in ons hoofd zouden halen om er nog eentje bij te nemen. 😉

Fier met pop en buggy op stap

Waarom hebben we het dan toch aan de grote klok gehangen dat Toon een broertje krijgt?

Hier kan ik heel kort over zijn. Ik ben veel te nieuwsgierig, ik wil van alles plannen en ik kan toch niet zwijgen. Daar komt het zowat op neer.

Genderneutraal opvoeden

Ik ben nog steeds als de dood voor stereotypen wat betreft jongens en meisjes. Ook qua kledij en speelgoed probeer ik hierop een beetje te letten. Wanneer ik zelf als kind met de meisjes moest gaan naaien in de lagere school terwijl de jongens met de meester mochten gaan timmeren ging mijn haar al overeind staan. Waarom mogen jongens geen roze met glitters en moeten meisjes eruit zien alsof ze door een pralinewinkel gesponsord worden? Waarom krijgen jongens al sneller te horen dat ze niet mogen huilen “zoals een meisje”? Meisjes zijn toch ook sterk!? Waarom zou het ene speeltje beter zijn voor één van de twee? Sturen we onze kinderen soms wat te veel? Zeggen we misschien onbewust en zonder woorden al eens te vaak: dat is echt iets voor jongens/meisjes?

Toontje heeft een buggy van zijn groter nichtje, meerdere popjes, een poppenhuis en hij heeft zelfs twee roze glitterhemdjes met een regenboog die hij op dit moment prachtig vindt. Als ik hem probeer die hemdjes uit te doen sputtert hij tegen. Toen Brantano nog bestond had hij zijn oog laten vallen op roze glitterschoentjes met lichtjes, maar die vlieger ging niet op. Buiten het feit dat ik het afschuwelijke schoentjes vond (sorry jongen) had ik toch een beetje schrik dat hij hierop aangestaard zou worden moest ik ze kopen en in feite waren we op zoek naar sandaaltjes. Nee, ik heb geen schrik dat ik van hem een homo of weet ik veel van hem maak. Dat is trouwens helemaal niet erg moest dat zo zijn, want het is immers niet maakbaar en totaal irrelevant op deze leeftijd.

“Mijn jongens mogen: knuffelen, koken, klussen, knutselen, zich verkleden, hun gevoelens uiten, zingen, dansen, voetballen, naar de jeugdbeweging gaan, muziek maken, van de regenboog houden, met poppen spelen, ravotten, elkaar ambeteren (hopelijk niet te veel), … als ze daar behoefte aan hebben. Dat ze vooral heerlijk zichzelf kunnen zijn.

roze glitterschoenen met lichtjes
De keuze van Toon

Hoop voor mijn jongens

Ik hoop dat ik mijn jongens voldoende kan helpen wanneer ze groter worden en dat ze fijne vriendschappen onderhouden met zowel jongens als meisjes. Ik hoop dat ze mensen tout court respectvol kunnen behandelen en zelf ook respectvol behandeld worden ongeacht hun geslacht of weet ik veel wat. Ik hoop dat ze zich nooit superieur of benadeeld voelen door het feit dat onze biologie zegt dat ze tot de mannelijke helft van de bevolking behoren.

Gelukkig denkt mijn man er ook zo over, anders waren we in de eerste plaats al geen koppel kunnen worden ha. Op dit moment hebben ze er nog geen idee van dat ze jongens zijn en dat mag voor mijn part nog wel een tijdje zo blijven. Hopelijk kunnen we die lijn doortrekken naar de volwassen wereld en installeren ze om te beginnen nu eens eindelijk deftige verschoningskussens op de mannenwc’s of schaffen ze die indeling gewoon af. 😉

Liefs, Annelies x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s